Los primeros pasos
Bueno queridos amigos/as, creo que ya viene siendo hora de que hagamos un poco cuenta de cuáles han sido los primeros “pasos” de este humilde proyecto de organizar salidas de montaña de forma seria y programática. Es decir, nuestro proyecto de que lo de “ya iremos al monte algún día” no se quedase en papel mojado, y se concretase y materializase en una rutina, en una pasión, en una auténtica organización.

Así, que podemos decir que esta iniciativa nació allí por Octubre o Noviembre de 2005 con la ascensión piloto a Peña de Alba (1075m) partiendo desde Elizondo. La verdad, que fue una experiencia gratificante, pero bastante aventurada. Con más de un despiste de principiantes, desorientaciones, sufrimiento (más moral que físico), pero por suerte con muy buen humor. Y todo eso, a pesar de que necesitamos prácticamente toda la mañana para localizar nuestra deseada cumbre, se encontraba a un par de kilómetros de Elizondo, una distancia similar a la que existe entre Uharte y Barañain, o la Txantrea y Noain. Así, si salimos de Elizondo a las nueve y media o 10 de la mañana para comenzar la caminata que nos conduciría hasta Peña de Alba, hacia la una y media de la tarde todavía no habíamos empezado a ascender por su ladera. La verdad, que a partir de ahí todo transcurrió con tranquilidad, tanta tranquilidad, que hubo muchas posibilidades de pasar la noche en el bosque. La noche se empezaba a echar encima, ya se sabe que las tardes de otoño son traicioneras y cuando menos se lo espera uno no se ve más luz que la del candil. No obstante, se consiguió no sólo encontrar el camino sino tener tiempo para echar unos ‘pintxos’ en la capital del valle del Baztán.
Pero estas salidas,no era ‘Pausoka’ porque este proyecto ni siquiera se estaba gestando, pero era la confirmación de que la gente de la cuadrilla tenía interés, que algo se estaba moviendo, que quizás ir más a menudo al monte podía ser una alternativa consolidada.
A esta salida le siguieron otras en solitario durante los meses de octubre y noviembre. Xabi Erro y Joxepo coronaron la Peña de Izaga. Joxepo y yo (Dani) coronamos un precioso 19 de noviembre, perfecto día de otoño y con cielos despejados, a la señora del Baztán, Saioa. Más tarde, en diciembre con duras condiciones climatológicas (mucha lluvia, frío y nieve), y sin poder hacer efectiva la cumbre, Joxepo, su hermano y el mendas, intentamos hacer el Adi desde Sorogain.
Evidentemente en todo este periodo de tiempo algunos como Joxepo han hecho cumbres, escalada en hielo y demás destrezas alpinas en los Pirineos. Algunos otros hemos hecho alguna otra cima en compañía de la familia. Y también otros han tenido otro tipo de compromisos ya sean laborales o musicales. No obstante, parece que hay voluntad de hacer un ‘proyecto Pausoka’: ir paso a paso y hacer de ir al monte todos los fines de Semana una encomiable rutina.
Así, llegamos hasta la primera cima de Pausoka como tal: el Adi.
Allí estaba esperándonos con su cumbre infernal e invernal. Nos propusimos ascender desde Urkiaga. Recorrido fácil por pista. Hayedo precioso. El bosque de Quinto Real es espectacular en cualquier estación, pero aquel día lo era de un belleza insólita: un bosque cristalizado. Las bajas temperaturas de los días anteriores, que habían impedido que nevase porque eran inferiores a los cero grados, se habían cebado con el hayedo y lo habían helado todo, cristalizándolo, desde ramas de árboles al barro mismo y en poco tiempo a nosotros mismos. Todo transcurría tranquilo hasta que abandonamos el bosque. Tras franquear una maravillosa puerta de una alambrada que nos obligó a despedirnos del bosque, pudimos observar la empinada loma que nos esperaba hasta hacer cumbre. Evidentemente esta loma en verano no debe plantear mucho problema, pero cuando se ha convertido en una enorme placa de hielo por la que hay que ascender la cosa cambia. Así, aquello no pintaba fácil. Y menos para los menos duchos con la ascensión sobre hielo. He de ser sincero y decir que para mí y mi pierna, aquello se convirtió en una afrenta personal. Y tras ser vapuleado y ridiculizado por el viento y la furia helada del propio Adi, tras quedar tirado tendido en el hielo como un viejo árbol caído, llegó el momento de demostrarse a uno mismo que puede más si la convicción propia o el desgaste físico y el temporal. Como no podía ser de otra forma, tarde o temprano se hizo cima. La primera de Pausoka. Desafiamos y vencimos: ‘Veni, Vidi, Vinci’ que decían los romanos. La bajada fue rápida, unos más y otros menos, hubo varias velocidades y momentos de descenso. Más veloces, más cómodos, más elegantes o más torpes. Al final coser y cantar, en el sentido más literal: bajamos cantando, y algunos tuvimos que cosernos el pantalón al llegar a casa. Al final, día resuelto tomando un caldico en “la pequeña Suiza Navarra”, Eugi.
Y tras ese ascenso, moralmente de primera, al imperio helado del Adi, una semana más tarde ni cortos ni perezosos nos fuimos para hacer la segunda cumbre: el Erga o Trinidad de Irurtzun. Otro nivel, otras dificultades, otras aventuras, y otras facilidades. Nada que ver con el Adi, pero igualmente divertido. Se ascendió, todos hicimos cumbre. Aunque algunos tuvimos que ponernos en simbiosis y reconciliarnos espiritualmente con la naturaleza. Al final, hasta premio de regalo: ¡piña! Solo nos faltaba el perrito piloto. Porque en la cumbre había de todo: abuelos/as, jóvenes, niños, y casi hasta la abuela motorista.

Bueno, esto sólo es una pequeña memoria de lo que hemos hecho desde noviembre hasta aquí. Para leer crónicas en profundidad habrá esperar a que nuestro reportero gráfico, Xabi Erro, haga algún articulillo de los suyos.
Por lo demás, ánimo. A subir y a salir más al monte.
Espero que ‘pausoka’, paso a paso, vaya a más.
Ongi Ibili guztioi.


Yo estoy ahora un poco pillau haciendo bastantes trabajillos, a ver si el finde en algun rato paso fotos y videos. Agur! Excelente cronica Dani, excelente.
Comment por Xabi Erro — February 16, 2006 @ 6:05 pm
No tenempos ninguna prisa, sólo digo que esto es un poco resumen de nuestras actividades en este trimestre de gestación y materialización del proyecto. Lo dicho no tenemos nadie ninguna prisa, ya tendremos tiempo de echarnos unas risas con las fotos y tus perspicaces observaciones y comentarios. Primero paz y después gloria, así que primero estudia y luego ya pondrás lo que sea. de todas formas, ‘eskerrik asko’ por adelantado. Aio.
Comment por Dani — February 16, 2006 @ 10:26 pm
Ta muy currado.
Y claro que tenemos prisa x ver las fotos, ke el descenso de Burgui merece más respeto que el de Rienda en Turían!.:P
Un Saludo
Comment por Andoni — February 17, 2006 @ 7:06 am
Muy buena cronica amigo burgui!!!Ya me jode no poder participar en esas escaladas q os montais.
A pasarlo bien montañeros!!!
Comment por Lagun — February 18, 2006 @ 10:51 am
Oso ongi! Eta datorren asteburuan,larunbatan, Peña Izaga joateko asmoa dugu. Ez kezkatu, mendi hau lasai eta polita da. Eta eguraldi ona badugu, pirinioak ikusiko dugu.
Etorri guztiok!
Comment por Joxepo — February 21, 2006 @ 8:15 am
Joxepo lehendakari ya!
Comment por Xabi Erro — February 22, 2006 @ 4:28 pm
Bueno , pues este finde habra que subir a la peña esa o que¿?¿?¿?¿
Yo voto por acerlo el sabado por la mañana, como viene siendo costumbre.
Ya diréis.
Comment por Andoni — February 23, 2006 @ 7:49 am
Subir, bajar, volver a subir, bajar y volver a subir pero esta ultima vez corriendo. Y sin forzar, arriba un par de barritas energeticas y agua mineral (sin gas).
Ahi estaremos el sabado por la mañana …
Comment por Xabi Erro — February 23, 2006 @ 11:44 am
Bueno, mañana se va a Peña Izaga. Luego a la tarde ya hablaremos pa quedar. A ver cuantos os animais!
Comment por Joxe Xabier — February 24, 2006 @ 1:06 pm
Weno que Jose, donde nos vas a llevar este finde.
Un Saludo
Comment por Andoni — March 1, 2006 @ 7:37 am
Pues, aún no tengo claro si voy a poder ir este finde al monte. Igual… me voy a Xabier. Eh! Abucheos los justos! Quede con unos amigos que íbamos a ir a Xabier y las promesas hay que cumplirlas. De todas formas ya os comentaré si eso.
Comment por Joxe Xabier — March 1, 2006 @ 2:56 pm
Venid a mi, cabrones!
Comment por Xabi Erro — March 1, 2006 @ 10:18 pm
Eh! Que al final si que se va al monte. Aún no se a donde pero bueno, miraré las previsiones meteorológicas y ya os comentaré.
Comment por Joxe Xabier — March 3, 2006 @ 7:26 am
Bueno, correremos un estúpido velo sobre este fin de semana. El tiempo no dejó hacer nada. El sábado me di una vueltilla por quinto real y adivine el camino para subir a una cimilla bonita. No me subí hasta arriba por que la fuerza del viento era importante, la tormenta estaba al caer, y no me acompañaban los ánimos. El domíngo estaba planeado ir al Moncayo. No hice ni salir de casa.Otra vez será. El domingo que viene se ha preparado una ascensión a los picos de los Infiernos, en el valle de Tena. Se trata de tres cimas de tresmil metros muy bonitas y un tanto aereas. Es peremos que el tiempo nos de una tregua, aunque creo que el riesgo de avalanchas va a estar altillo.
De todas formas, el sábado se puede hacer una salida al alcance de todos si nos lo permite el tiempo. Asi que, apuntaros.
Comment por Joxe Xabier — March 6, 2006 @ 10:32 am
>Enga va, yo prometo no quedarme sobado ^^.
UN Saludo
Comment por Andoni — March 6, 2006 @ 7:19 pm